چکامه

لبخند بـزن، غــرقِ عسل کن دهنت را
بـر بــاد بــده، زلـفِ شکـن در شکنت را

هـر صبح نشینـم ســـرِ سجـادهٔ وصلت
تـا ســــــــرو، خبـــــــردار کنـد، آمـدنت را

یکباره جوان‌ گردم از این محنتِ پیری
بر چشــم کشــم، پـاره‌ای از پیرهنت را

عیبم کنـدایـن عقلِ پُـراز دغدغه‌ هردم
خـواهـم شنوم پاسخِ دندان شکنت را

شد باغِ گل ازبوی دلاویز تو سرمست
فــردوس، خـــریـدار شد آخر سمنت را

کــو زهـــره و عــذرا و زلیخـــا که ببیند
این شیـوه‌ٔ دل بـردن و خنجـر زدنت را

با من بنشین حرف بزن، در شبِ تارم
درگوش‌کشم یکسره چون‌دُرسخنت را

آشفته مکن حـــالِ مــــرا، ای گلِ رعنـا
لبخند بـزن،غـرقِ عسل کن دهنت را

#محمدرضا_فتحی

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌