چکامه

با خیالت می‌نشینم نیمه شب در خلوتم
تا ببینم روی ماهت، تشنه‌ی یک فرصتم

داغ دلتنگی نشسته بر دلم از دوری ات
لحظه‌ها را می‌شمارم، میخکوب ساعتم

کاش بودی رو به رویم ای رفیقِ راه دور
تا که می‌گفتم برایت مو به مو از غربتم

روز رفتن دفتر شعری سپردی یادگار
شاعری کردن به یادت، گشته اکنون عادتم

در تمام خاطراتم ردپایی از تو هست
با مرور خنده هایت، این چنین بی طاقتم

چون سرابی در کویر از دور، سوسو میزنی
تا بنوشم از نگاهت، تشنه و پر حسرتم

ای که همچون نقش رستم بر دل من حک شدی
درد هر تیشه کشیدن، شد تمام لذتم

جز تو در رویای خود دعوت نکردم دلبری
من هم آیا لحظه ای در خوابهایت دعوتم؟