چکامه

چهرہ‌ی ماہِ تُ را عشق به اما بڪشد
آسمان چشمِ تُ را عین معما بڪشد

در غزل هاے شبِ شعر ، تُ زیبای منی
در غزل‌های دلم قافیه رسوا بڪشد

ڪفر من از قدمت باز مسلمان شدہ است
منّت پای تُ را سینه فُرادا بڪشد

تُ که زیبایی و از باور باران مستی
غزلم نام تُ را دختر دریا بڪشد

شدہ‌ام از نفست مست‌تر از جام شراب
مستی چشم تُ را بادہ هویدا بکشد

قلمم شعر شود شور شود ، می بارد
قصه ی عشق ببین وہ به درازا بکشد