چکامه

گرچه من تهرانی ام جان میدهم تبریز را

برفهای چون گل یخ بارش یکریز را

دلبر تبريزي ام چشم تو مستم کرده است

من ندارم تاب آن زیبای شور انگیز را

بوسه بوسه می سرایم بیت بیت گونه ات

واژه واژه طعم آن لبهای شهد آمیز را

با طپشهای دل من پلک میزد چشم تو

عطر یاس تو بهاری میکند پائیز را

آبشار گیسوانت تا کنارم شد رها

ناگهان دریا شدم امواج طوفان خیز را

از شب موی تو تا صبح غزل چون بلبلان

می سرایم عشق را عشق ز تو لبریز را