چکامه

من لحظہ لحظہ بودنت را دوست دارم
هر جا ڪہ باشد دیدنت را دوست دارم

در خلوتِ ڪافہ یا توےِ خیابان ...
یڪ مرتبہ بوسیدنت را دوست دارم

ماهِ منی، من برڪہ ای آرام هستم
در آغُوشم خوابیدنت را دوست دارم

گاهی اسیرِ عشوه هایت می شوم و ...
اینگونہ من دل بردنت را دوست دارم

باشد تو سیبِ سرخ و ممنوعہ ولی من
تبعیدِ بعد از خوردنت را دوست دارم

هر چند می خندی بہ احوالِ خرااااااابم
امّا همین خندیدنت را دوست دارم ...

بگذار پایانِ غزل را هم بگویم
حتّی خیالِ بودنت را دوست دارم ..