چکامه

مانده به در نگاه من، تا به سحر به راه تو
یوسفم و در این غزل، گشته اسیر چاه تو

فتنه ی چشم مست تو، روشنی پگاه من
دلبری من از تو و، جور و جفا گناه تو

صید تو گشته ام کنون، باز نما مرا به خود
فتنه نموده بر ملا، زلف کج و سیاه تو

به یک نظر فتاده ام به دام دلبری چو تو
ز شب چه باک اگر شود عیان، چو روی ماه تو

به چشم تو اگر شبی، روم به خواب ناز تو
چه خوش بود سحرگهان، پگاه من، پگاه تو

هاتف