چکامه

من زیـرِ پـایت می‌گذارم، آسمان را
تقدیمِ چشمت می‌کنم، مازندران را

لبهای مستت می‌برد، با یک تبسّم
هر آنچه رونق داد پسته، دامغان را

بگذار تا دستت کنم، گر می‌پسندی
چون حلقه‌ای در روز عقدم اصفهان را

گیسو مکن ای سرو سیمین‌بر پریشان
گمــراه می‌ترسـم نمایـــی، باغبان را

از روی مـــاهت، گــر نقـــابت را بگیــری
آتش زنی،با شمعِ رخسارت جهان را

اینگونه داری با کمــانت، می‌زنـی تیــر
دیوانه خواهی کرد آخر کهکشان را

پاییـز کم‌کم می‌رود از کـوی جانان
باید بیــاویـزی تو هم، روزی کمان را

#محمدرضا_فتحی
‌‌‌‌‌‌