چکامه

دلبری کرده ام امشب ز تو با جام غزل

تا بنوشم به غزل، از لب مست تو عسل

تا تو بر ماه زدی طعنه، به زیبایی خویش

عاشق روی تو شد، مشتری و ماه و زحل

ای به دیوان دلم شور به پا کرده به ناز

ای سراپای تو شعر و لب مست تو غزل

من که آدم نشدم کاش تو حوا بشوی

جامه ی عشق در آری به تمنای بغل

قاب کردم به لبت بوسه ی مستانه ی خویش

این همان ارث پدر بود به من روز ازل

جامی از خاطره ها ریخته ای در دل من

درد عشقت به همین خاطره ها می‌شود حل

هاتف