چکامه

خوابیده‌ای کنار غزل‌هات بی‌خبر
آواره است توی همین شعر یک نفر

این روزها تلافی یک عمر عاشقی‌ست
این روزهای درد و غم و رنجْ بیشتر

شب‌های بی حضور تو، بی شعر و شب به خیر
شب‌های اشک و حسرت و نفرین و شب به شر

دارم به بو... نبود تو عادت... نمی‌کنم
حتی اگر بخواهم و صدها اگر اگر

دیوار خانه سر به سر من گذاشت گفت:
هر دل‌شکسته‌ای شود آخر شکسته‌سر

شب می‌شود، دوباره من و جای خالی‌ات
بی‌خوابی منِ وسط تخت در به در

زیبای خفته در بغل شعرهای ناب
خوابم نمی‌برد، تو مرا با خودت ببر