چکامه

"ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﯼ ﺩﺭ ﺑﻬﺎﺭﺍﻥ ﻫﻢ ﭼﻮ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﺎرمت
تا به رقص و پایکوبی بارها وادارمت

همچنان ای برگِ گل ترد و لطیف و نازکی
بی گمان هرگز نباید در بغل بفشارمت

ﺑﺎﺩ ﻭﺣﺸﯽ می کند ﺟﺎ ﺧﻮﺵ میان ﺯﻟﻒ ﺗﻮ
ﺷﯿﺸﻪ ﯼ ﺧﻮﺷﺒﻮﯼ ﻋﻄﺮﻡ ﭘﺲ ﮐﺠا ﺑﮕﺬﺍﺭﻣﺖ

با ﺟﻔﺎﯼ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﺍﻥ ﺩﺍﺭﻡ ﺍﺯ ﮐﻒ ﻣﯽ ﺭﻭﻡ
ﺁﺧﺮ ﺍﯼ ﻣﺤﺒﻮبه ی من ﺩﺳﺖ ﮐﯽ ﺑﺴﭙﺎﺭﻣﺖ

ﻧﻘﺶ ﺭﺧﺴﺎﺭ ﺗﻮ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﺩﻟﻢ ﺯﺍﯾﻞ ﻧﺸﺪ
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺭﻓﺖ ﻭ ولیکن ﺩﺭ ﺩﻝ ﻭ ﺟﺎﻥ ﺩﺍﺭﻣﺖ

ﺑﺴﺘﻪ ﺍﻡ ﺑﺎﻝ ﺧﯿﺎﻟﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﺎﻝِ ﺁﺭﺯﻭ
ﺩﺍﺋﻤﺎً ﺩﻧﺒﺎﻟﺖ ﺁﯾﻢ ﻫﺮ ﮐﺠﺎ ﭘﻨﺪﺍﺭمت

پرده بردار از رخ زیبا درین شبها که من
روشنی بخشِ زمین و آسمان بشمارمت

برده ای ﺩﻝ ﺭﺍ ﻋﺴﻞ با آن نگاه نافذت
ﺟﺎﯼ ﺁﻥ ﺩﺍﺭﺩ میان صحن چشمان کارَمت"