چکامه

چشمان حریصم را از جاذبه‌ها پر کن
این کوزه‌ی خالی را انباشته از دُرّ کن

من خاکم و لب تشنه ، تُ آبی دریاها
این معضل فاحش را اینطور تصوّر کن

یک لحظه شبیه من بی واهمه خاکی شو
یا در نظر مردم اینگونه تظاهر کن

بگذار بمیرم من هر لحظه برای تُ
از این همه جان دادن هر بار تحیّر کن

با ماه نمی‌خندی در مورد من اما
هم بنده نوازی کن، هم تَرکِ تکبّر کن

در بهت کویرانه این کوزه‌ی خالی را
با نم نم شبنم‌ها از بوسه‌ی گُل پر کن