چکامه

غزلی ناب‌تر از چشم تُ انشا نشده
شاعری چون لب شیرین تُ پیدا نشده

هیچ کس مثل تُ انگیزه‌ی اشعارم نیست
هیچ کس مثل من از عشق تُ رسوا نشده

آن‌چنان پرشده از حجم حضورت دل تنگ
که پس از تُ احدی در دل من جا نشده

در همان لحظه‌ی اول که نشسته به دلم
تا همین آن سرودن، غم تُ پا نشده

خواستم بوسه بچینم، نه بکارم گل من!
بر لب باغچه‌ات قسمتم اما نشده

راستی ماه به تُ رفته کمی دقت کن
متمایل شده سمت تُ ثریا، نشده؟

زهره دیشب به نگاه تُ حسادت می‌کرد
چشم بهرام که بر صورت تُ وا نشده؟

در دلم بود که یک بار شبی تا دم صبح
گوشمان را بسپاریم به دریا ؛نشده